بزرگی میگه:

 

یه آدمِ الکلی و سیگاری...همیشه

 

الکلی و سیگاری باقی میمونه...چون همیشه

 

یا یه هوای خوب هست...یا یه حالِ بَد.........!!!

     

 

 

دلم مثل دلت خونه شقایق

برخیز و بیا بتا برای دل ما

يک روز جمعه لباس شيک رفتن پوشيد

غـــرور شعر را شکست..

و براي شاعر،

تنها لکنت به ارث گذاشت

آنــــــقدر که از حرف زدن بيافتد..

يک روز جمعه بود

که خستگي اش به بلوغ رسيد

منت اش را از سر شعر کم کرد و

با جــــــــــاده روي هم ريخت و با بودن غريبگي کرد..

يک روز جمعه

شعر را درگير صرف فعل رفتن و

خودش را سوم شخصِ شاعر ِمُفرد کرد..

شادي را افسانه و غم را روايت کرد..
.

 

در وصل هم زعشق تو ای گل در آتشم
عاشــق نمی شوی کـه ببینی چــه می کشم

با عقل آب عشق به یک جو نمــی رود 
بیــچاره مــن ، کــه ساخــته از آب و آتــشم

دیشب سرم به بالــش ناز وصـال و باز 
صبح است وسیل اشک به خون شسته بالشم

پروانه را شکایتی ازجـور شمـع نیست 
عمری است درهوای تو می سوزم و خوشم

خلقم به روی زرد بخندند و باک نیست
شاهــد شــو ای شــرار محــبت کــه بیغــشم

بـــاور مکن که طـعنه طــوفان روزگار 
جــز در هــوای زلــف تــو دارد مشــوشــم

سـروی شدم به دولت آزادگی کــه سر
بــا کـس فــرو نیــاورد ایـن طــبع سـرکشم

دارم چو شمـع، سرّ غمش بر سر زبان
لب می گزد چو غــنچه خـندان کـه خامــشم

هر شب چـو ماهـتاب به بالین من بتاب 
ای آفــــتاب دلــکش و مــــاه پــــریوشــم

گـر زیر پیرهن شــده، پنهان کـنم تو را 
ســـحر پـــری دمــیده بــه پیــراهن کـــشم

لب بر لـبم بنه به نــوازش دمی چـو نی 
تــا بشــنوی نــــوای غــزل های دلکشـــم

ساز صبا به نــاله شــبی گفت شهریــار 
این کار توست من همه جور تـــو می کشم

---

بدوووووون شرررررح!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

---

 

 

---

 

 

از غم عشقت دل شیدا شکست

شیشه می در شب یلدا شکست

از بس که زدم ریگ بیابان به کف

خار مغیلان همه در پا شکست

از غم عشقت دل شیدا شکست

شیشه ی می در شب یلدا شکست

از بس که زدم ریگ بیابان به کف

خار مغیلان همه در پا شکست

خیلی خوشحال شدم که تونستم کاری انجام بدم

موفق باشین خواهر مسلمان

ساقیا در ساغر هستی شراب ناب نیست

و آنچه در جام شفق بینی به جز خوناب نیست

زندگی خوشتر بود در پرده‎ی وهم خیال

صبح روشن را صفای سایه‎ی مهتاب نیست

شب ز آه آتشین یک دم نیاسایم چو شمع

در میان آتش سوزنده جای خواب نیست

مردم چشمم فرو مانده است در دریای اشک

مور را پای رهایی از دل گرداب نیست

خاطر دانا ز توفان حوادث فارغ است

کوه گردون‌سای را اندیشه از سیلاب نیست

ما به آن گل از وفای خویشتن دل بسته‎ایم

ورنه این صحرا تهی از لاله‎ی سیراب نیست

آن چه نایاب است در عالم وفا و مهر ماست

ورنه در گلزار هستی سرو و گل نایاب نیست

گر تو را با ما تعلق نیست ما را شوق هست

ور تو را بی ما صبوری هست ما را تاب نیست

گفتی اندر خواب بینی بعد از این روی مرا

ماه من در چشم عاشق آب هست و خواب نیست

جلوه‎ی صبح و شکرخند گل و آوای چنگ

دلگشا باشد ولی چون صحبت احباب نیست

جای آسایش چه می‎جویی «رهی» در ملک عشق

موج را آسودگی در بحر بی‎پایاب نیست

سلام نمیدونم چرا پخش نمیشد.

نه من اخراجی نبودم ولی اخراجی ها رو دوست دارم

تقدیم به همه ی اون کسانی که در جنگ تحمیلی جان را بر طبق اخلاص گذاشتند

فصل‌های پیش از این هم ابر داشت
بر کویرم بارشی بی‌صبر داشت

پیش از اینها آسمان گلپوش بود
پیش از اینها یار در آغوش بود

اینک اما عده‌ای آتش شدند
بعد کوچ کوه‌ها آرش شدند

از بلند از حلق آویزها
قلب‌های مانده در دهلیزها

بذرهایی ناشناس و گول و گند
از میان خاک و خون قد می‌کشند

بعضی از آنها که خون نوشیده‌اند
ارث جنگ عشق را پوشیده‌اند

عده‌ای حسن القضاء را دیده اند
عده‌ای را بنزها بلعیده اند

بزدلانی کز هراس ابتر شدند
از بسیجی‌ها بسیجی تر شدند

ای بی جان ها! دلم را بشنوید
اندکی از حاصلم را بشنوید

توچه می‌دانی تگرگ و برگ را
غرق خون خویش،‌ رقص مرگ را

تو چه می‌دانی که رمل و ماسه چیست
بین ابروها رد قناسه چیست

تو چه می‌دانی سقوط "پاوه” را
"عاصمی” را "باکری” را "کاوه” ‌را

هیچ می دانی”مریوان” چیست؟‌ هان!
هیچ می‌دانی که "چمران” ‌کیست؟ هان!

هیچ می‌دانی بسیجی سر جداست؟
هیچ می‌دانی "دو عیجی”‌ در کجاست؟

این صدای بوستانی پرپر است
این زبان سرخ نسلی بی سر است

با همان‌هایم که در دین غش زدند
ریشه اسلام را آتش زدند

پای خندق‌ها احد را ساختند
خون فروشی کرده خود را ساختند

زنده‌های کمتر از مردارها
با شما هستم، غنیمت خوارها

بذر هفتاد و دو آفت در شما
بردگان سکه! لعنت بر شما

باز دنیا کاسه خمر شماست
باز هم شیطان اولی الامر شماست

با همانهایم که بعد از آن ولی
شوکران کردند در کام علی

باز آیا استخوانی در گلوست؟
باز آیا خار در چشمان اوست؟

ای شکوه رفته امشب بازگرد!
این سکوت مرده را درهم نورد

از نسیم شادی یاران بگو
از "شکست حصر آبادان” بگو!

از شکستن از گسستن از یقین
از شکوه فتح در "فتح المبین”

از "شلمچه”، "فاو”‌ از "بستان” بگو!
از شکوه رفته! از "مهران”‌ بگو!

از همانهایی که سر بر در زدند
روی فرش خون خود پرپر زدند

شب شکاران سحر اندوخته
از پرستوهای در خود سوخته

زان همه گلها که می بردی بگو!
از "بقایی” از "بروجردی” بگو!

پهلوانانی که سهرابی شدند
از پلنگانی که مهتابی شدند

عشق بود و داغ بود و سوز بود
آه! گویی این همه دیروز بود

اینک اما در نگاهی راز نیست
تیردان پرتیر و تیرانداز نیست

نسل های جاودان فانی شدند
شعرها هم آنچه می دانی شدند

روزگاران عجیبی آمدند
نسل های نانجیبی آمدند

ابتدا احساس هامان ترد بود
ابتدا اندوهامان خرد بود

رفته رفته خنده ها زاری شدند
زخم هامان کم کمک کاری شدند

خواب دیدم دیو بی‌عار کبود
در مسیل آرزوها خفته بود

خواب دیدم برفها باقی شدند
لحظه‌های مرده ام ساقی شدند

ای شهیدان! دردها برگشته اند
روزهامان را به شب آغشته‌اند

فصل هامان گونه‌ای دیگر شدند
چشمهامان مست و جادوگر شدند

روحهامان سخت و تن آلوده‌اند
آسمانهامان لجن آلوده‌اند

هفته ها در هفته ها گم می‌شوند
وهم‌ها فردای مردم می‌شوند

فانیان وادی بی سنگری!
تیغ ها مانده در آهنگری

حاصل آغازها پایان شده است؟
میوه فرهنگ جبهه نان شده است؟

شعله ها! سردیم ما، سردیم ما
رخصتی، ‌شاید که برگردیم ما

"یسطرون” ‌هم رفت و ما نون مانده‌ایم
بعد لیلا باز مجنون مانده‌ایم

بحر مرداب است بی امواج،‌آی !
عشق یک شوخی است بی حلاج، آی!

یک نفر از خویش دلگیر است باز
یک نفر بغضش گلوگیر است باز

زخمی‌ام، اما نمک… بی فایده است
درد دارم، نی لبک… بی فایده است

عاقبت آب از سر نوحم گذشت
لشگر چنگیز از روحم گذشت

خوشا به حالت ای روستایی

چه شاد و خرم، چه باصفایی

در شهر ما نیست جز دود و ماشین

دلم گرفته از آن و از این

در شهر ما نیست جز داد و فریاد

خوشا به حالت که هستی آزاد

ای کاش من هم پرنده بودم

با شادمانی پر می‌گشودم

می‌رفتم از شهر به روستایی

آنجا که دارد آب و هوایی.

چه رفيقان عزيزي که بدين راه دراز

بر شکوه سفر آخرتم، افزودند
اشک در چشم، کبابي خوردند
قبل نوشيدن چاي،
همه از خوبي من ميگفتند
ذکر اوصاف مرا،
که خودم هيچ نمي دانستم
نگران بودم من،
که برادر به غذا ميل نداشت
دست بر سينه دم در استاد و غذا هيچ نخورد
راستي هم که برادر خوب است
گر چه دير است، ولي فهميدم
که عزيز است برادر، اگر از دست رود
و سفربايد کرد،
تا بداني که تو را ميخواهند
دست تان درد نکند،
ختم خوبي که به جا آورديد
اجرتان پيش خدا
عکس اعلاميه هم عالي بود،
کجي روبان هم،
ايده نابي بود
متن خوبي که حکايت مي کرد
که من خوب عزيز
ناگهاني رفتم
و چه ناکام و نجيب
دعوت از اهل دلان،
که بيايند بدان مجلس سوگ
روح من شاد کنند و تسلي دل اهل حرم
ذکر چند نام در آن برگه پر سوز و گداز
که بدانند همه،
ما چه فاميل عظيمي داريم
رخصتي داد حبيب،
که بيايم آنجا
آمدم مجلس ترحيم خودم،
همه را ميديدم
همه آنهايي،
که در ايام حيات،
نمي ديدمشان
همه آنهايي که نمي دانستم،
عشق من در دلشان ناپيداست
واعظ از من مي گفت،
حس کميابي بود
از نجابت هايم،
و از همه خوبيهام
و به خانم ها گفت:

اندکي آهسته
تا که مجلس بشود سنگين تر
سينه اش صاف نمود
و به آواز بخواند:
” مرغ باغ ملکوتم ني ام از عالم خاک چند روزي قفسي ساخته اند از بدنم”
راستي اين همه اقوام و رفيق
من خجل از همه شان
من که يک عمر گمان ميکردم تنهايم و نمي دانستم
من به اندازه يک مجلس ختم،
دوستاني دارم!

گرگ ها خوب بدانند که در این ایل غریب

گر پدر مرد تفنگ پدری هست هنوز...

گرچه مردان قبیله همگی کشته شدند

توی گهواره ی چوبی پسری هست هنوز...

آب اگر نیست نترسید که در قافلمان

دل دریایی و چشمان تری هست هنوز...

---

شانه‌ات را دیر آوردی سرم را باد برد

خشت خشت و آجر آجر پیکرم را باد برد

من بلوطی پیر بودم پای یک کوه بلند

نیمم آتش سوخت، نیم دیگرم را باد برد

از غزل‌هایم فقط خاکستری مانده به جا

بیت های روشن و شعله ورم را باد برد

با همین نیمه همین معمولی ساده بساز

دیر کردی نیمه‌ی عاشقترم را باد برد

بال کوبیدم قفس را بشکنم عمرم گذشت

وا نشد بدتر از آن بال و پرم را باد برد

---

آری آن شب آموختم که باران بهترین سر پناه من برای رفع دلتنگی هایم است

حتی از آنچه گفته ام از تو , غزل تری

بیهوده نیست این همه از من مکّدری

می پوشم از تو چشم به ظاهر ولی هنوز

در ذره دره ی ِ جانم مصوری

جاری ست در رگان تو خوشبوترین گلاب

تو دستچینِ سرخترین باغِ قمصری

آن جا که چشم هایِ تو را نقش می زنند

باید از آفتاب بسازند جوهری

وصفِ تو کارِ خواجه ی ِ شیراز بود و بس

"کز هر زبان که می شنوم نامکرری"

---

یعنی اینقدی که دخترا به موهاشون میرسن، اگه به

یه بوته شلغم رسیده بودن الان هلو می داد!

---

من دوست ندارم خودم را درگیر مسئله ی بهشت و جهنم کنم

زیرا در هر دو قسمت دوستان خوبی دارم!!!

---

مردم اردن مسلمونن نه ...

---

 

خواهش خواهر مسلمان اگه کارت گرفت آدرس بده بیایم وبلاگت و ببینیم.

 میای تو بلاگفا بعد از ورود پسوردت وارد بخش مدیریت میشی بعد میای تو قسمت پست مطلب جدید

اونجا هم مثل برنامه وورد کار میکنی.

میتونی اگه از تو وبلاگای دیگه هم چیزی خوشت اومد کپی کنی تو وبلاگ خودت پیست کنی.

اگه عکس از سایت یا وب دیگه ای خواستی بزاری رو عکسه کلیک راست میکنی روی پروپرتیزش کلیک میکنی بعد ۱ صفحه جدید باز میشه که ی قسمتی داره به نام آدرس هر چی جلوی آدرس بود و کلن کژی میکنی و میای تو پست مطلب جدید وب خودت بالای پنجره ای که جلوته ی قسمتی هست که تا با ماوس روش بری مینویسه افزودن عکس اون و کلیک میکنی و اون ادرس کپی شده را اونجا پیست میکنی.

اگه خواستی عکس از خودت بزاری باید بری توی ی سایت که آپلود انجام میده ادرس عکس خودت را روی کامپیوتر میدی تا تا اپلودش کنه(ی آدرس اینترنتی به جای عکس ات بهت میده) اون ادرس و کپی میکنی و تو قسمت افزودن عکس پیست میکنی

شرمنده کیبورد تو بلاگفا انگلیسی نمیشه واس همین کپی و پیست و اینجوری نوشتم.

امیدوارم موفق باشی

سلام بر برادر و خواهر مسلمان

شما زحمت بکشید آدرس وبتون و بدید تا واستون تو قسمت نظرات بنویسم.